ياز كەلدى. چوڭئاپىسىنىڭ باغچىسىدىكى ئۆرۈك پىشتى. ئامان بىلەن لەيلا ئەتىگەندە ئىككى سېۋەت ئېلىپ باغچىغا باردى. دەرەختىكى سېرىق مېۋىلەر قۇياش نۇرىدا پارقىرايتتى.
Yaz gelmişti. Büyükannelerinin bahçesindeki kayısılar olgunlaşmıştı. Aman ve Leyla sabah iki sepet alıp bahçeye gittiler. Sarı meyveler güneşte parlıyordu.
چوڭئاپىسى بالىلارغا پىشقان ئۆرۈكنى كۆرسەتتى. «يۇمشاق مېۋىنى ئاستا تۇتۇڭلار»، دېدى. ئۇ تۆۋەن شاختىكى مېۋىلەرنى ئۈزدى. بالىلار يەرگە چۈشكەن پاكىز ئۆرۈكلەرنى سېۋەتكە سالدى.
Büyükanneleri çocuklara olgun bir kayısı gösterdi. “Yumuşak meyveyi nazikçe tutun,” dedi. Alçak bir daldaki meyveleri kopardı. Çocuklar yere düşen temiz kayısıları sepetlere koydular.
لەيلا بىر كىچىك ئۆرۈكنى ئېلىپ: «بۇنىمۇ ئالامدۇق؟» دەپ سورىدى. «ئەلۋەتتە، كىچىك مېۋىمۇ تاتلىق بولىدۇ»، دېدى چوڭئاپىسى. ئۇلار ئۆرۈكلەرنى يۇيۇپ، بىر تەخسىگە سالدى.
Leyla küçük bir kayısı alıp, “Bunu da alalım mı?” diye sordu. Büyükanneleri, “Elbette, küçük meyve de tatlı olabilir,” dedi. Kayısıları yıkayıp bir tabağa koydular.
چوڭئاپىسى بىر قىسىم ئۆرۈكلەرنى ئىككىگە ئايرىپ، دانىكىنى چىقاردى. ئۇلارنى پاكىز تەخسىگە تىزدى. «بۇلارنى قۇرۇتۇپ، قىشتا يەيمىز»، دېدى. ئامان قۇرۇتۇلغان ئۆرۈكنىڭ تەمىنى ئەسلىدى.
Büyükanneleri kayısıların bir kısmını ikiye ayırıp çekirdeklerini çıkardı. Onları temiz bir tepsiye dizdi. “Bunları kurutup kışın yiyeceğiz,” dedi. Aman kuru kayısının tadını hatırladı.
ئاندىن بالىلار بىر سېۋەت ئۆرۈكنى قوشنا مومايغا ئېلىپ باردى. موماي ئۇلارغا رەھمەت ئېيتتى. ئۆيگە قايتقاندا لەيلا: «ئۆرۈك تاتلىق، بىللە يېسەك تېخىمۇ تاتلىق!» دېدى. ئامان كۈلۈپ باش لىڭشىتتى.
Sonra çocuklar bir sepet kayısıyı yaşlı komşularına götürdüler. Komşuları onlara teşekkür etti. Eve dönerken Leyla, “Kayısı tatlı, birlikte yiyince daha da tatlı!” dedi. Aman gülümseyip başını salladı.