ياز كەلدى. چوڭئاپىسىنىڭ باغچىسىدىكى ئۆرۈك پىشتى. ئامان بىلەن لەيلا ئەتىگەندە ئىككى سېۋەت ئېلىپ باغچىغا باردى. دەرەختىكى سېرىق مېۋىلەر قۇياش نۇرىدا پارقىرايتتى.
Summer had arrived. The apricots in Grandma’s garden were ripe. Aman and Leyla took two baskets to the garden in the morning. The yellow fruit shone in the sunlight.
چوڭئاپىسى بالىلارغا پىشقان ئۆرۈكنى كۆرسەتتى. «يۇمشاق مېۋىنى ئاستا تۇتۇڭلار»، دېدى. ئۇ تۆۋەن شاختىكى مېۋىلەرنى ئۈزدى. بالىلار يەرگە چۈشكەن پاكىز ئۆرۈكلەرنى سېۋەتكە سالدى.
Grandma showed the children a ripe apricot. “Hold the soft fruit gently,” she said. She picked fruit from a low branch. The children put the clean apricots that had fallen to the ground into the baskets.
لەيلا بىر كىچىك ئۆرۈكنى ئېلىپ: «بۇنىمۇ ئالامدۇق؟» دەپ سورىدى. «ئەلۋەتتە، كىچىك مېۋىمۇ تاتلىق بولىدۇ»، دېدى چوڭئاپىسى. ئۇلار ئۆرۈكلەرنى يۇيۇپ، بىر تەخسىگە سالدى.
Leyla held up a small apricot and asked, “Shall we take this one too?” “Of course. Small fruit can be sweet too,” Grandma replied. They washed the apricots and put them on a plate.
چوڭئاپىسى بىر قىسىم ئۆرۈكلەرنى ئىككىگە ئايرىپ، دانىكىنى چىقاردى. ئۇلارنى پاكىز تەخسىگە تىزدى. «بۇلارنى قۇرۇتۇپ، قىشتا يەيمىز»، دېدى. ئامان قۇرۇتۇلغان ئۆرۈكنىڭ تەمىنى ئەسلىدى.
Grandma split some apricots in half and removed the stones. She arranged them on a clean tray. “We will dry these and eat them in winter,” she said. Aman remembered the taste of dried apricots.
ئاندىن بالىلار بىر سېۋەت ئۆرۈكنى قوشنا مومايغا ئېلىپ باردى. موماي ئۇلارغا رەھمەت ئېيتتى. ئۆيگە قايتقاندا لەيلا: «ئۆرۈك تاتلىق، بىللە يېسەك تېخىمۇ تاتلىق!» دېدى. ئامان كۈلۈپ باش لىڭشىتتى.
Then the children took a basket of apricots to their elderly neighbor. She thanked them. On the way home, Leyla said, “Apricots are sweet, but sharing makes them sweeter!” Aman smiled and nodded.