ئەلى ئاپىسى بىلەن قەشقەرنىڭ كونا كوچىسىدا ماڭدى. بىر دۇكاندىن تىك-تىك قىلغان ئاۋاز ئاڭلاندى. ئۇلار ئىشىك ئالدىدا توختىدى. ئىچىدە بىر ئۇستا مىس چەينەككە نەقىش چىقىرىۋاتاتتى.
Ali annesiyle Kaşgar’ın eski bir sokağında yürüdü. Bir dükkândan tık tık sesi geliyordu. Kapıda durdular. İçeride bir kadın usta bakır çaydanlığı süslüyordu.
ئۇستا ئۇلارنى قارشى ئالدى. ئۈستەلدە كىچىك بولقا ۋە چەينەك تۇراتتى. ئەلى ئاپىسىنىڭ يېنىدا تۇرۇپ كۆردى. ئۇستا بولقىنى ئاستا ئۇرۇپ، مىسنىڭ ئۈستىگە بىر ياپراقنىڭ شەكلىنى چىقاردى.
Usta onları karşıladı. Tezgâhta küçük bir çekiç ve bir çaydanlık vardı. Ali annesinin yanında durup izledi. Usta yavaşça vurarak bakırın üzerine bir yaprak şekli işledi.
«نېمىشقا شۇنچە ئاستا ئىشلەيسىز؟» دەپ سورىدى ئەلى. «ھەر بىر سىزىققا دىققەت قىلىش كېرەك»، دېدى ئۇستا. ئۇ چەينەكنى ئايلاندۇرۇپ، گۈل بىلەن ياپراقنىڭ نەقىشى قانداق تۇتاشقانلىقىنى كۆرسەتتى.
Ali, “Neden bu kadar yavaş çalışıyorsunuz?” diye sordu. Usta, “Her çizgi özen ister,” dedi. Çaydanlığı çevirip çiçek ve yaprak desenlerinin nasıl birleştiğini gösterdi.
ئۇستا بۇ ھۈنەرنى ئانىسىدىن ئۆگەنگەن ئىدى. ئەلى ئۇنىڭ ھېكايىسىنى دىققەت بىلەن ئاڭلىدى. تەييار چەينەكنىڭ قاپقىقى، تۇتقۇچى ۋە گۈللۈك نەقىشى بار ئىدى. مىس يورۇقتا پارقىرايتتى.
Usta bu zanaatı annesinden öğrenmişti. Ali onun hikâyesini dikkatle dinledi. Bitmiş çaydanlığın kapağı, sapı ve çiçekli desenleri vardı. Bakır ışıkta parlıyordu.
ئۆيگە قايتقاندىن كېيىن، ئەلى قەغەزگە بىر گۈل ۋە ئىككى ياپراق سىزدى. ئۇ ئالدىرىماي، ھەر بىر سىزىقنى ئاستا سىزدى. «ياخشى ھۈنەر سەۋرچانلىق بىلەن ئۆگىنىلىدۇ»، دېدى ئۇ ئاپىسىغا. بۈگۈنكى تىك-تىك ئاۋاز ئۇنىڭ ئېسىدە قالدى.
Eve dönünce Ali kâğıda bir çiçek ve iki yaprak çizdi. Acele etmeden her çizgiyi yavaşça çizdi. Annesine, “Bir beceri sabırla öğrenilir,” dedi. Bugünkü tık tık sesi aklında kaldı.