ئەلى ئاپىسى بىلەن قەشقەرنىڭ كونا كوچىسىدا ماڭدى. بىر دۇكاندىن تىك-تىك قىلغان ئاۋاز ئاڭلاندى. ئۇلار ئىشىك ئالدىدا توختىدى. ئىچىدە بىر ئۇستا مىس چەينەككە نەقىش چىقىرىۋاتاتتى.
Ali walked with his mother through an old lane in Kashgar. A tap-tap sound came from a shop. They stopped at the doorway. Inside, a craftswoman was decorating a copper teapot.
ئۇستا ئۇلارنى قارشى ئالدى. ئۈستەلدە كىچىك بولقا ۋە چەينەك تۇراتتى. ئەلى ئاپىسىنىڭ يېنىدا تۇرۇپ كۆردى. ئۇستا بولقىنى ئاستا ئۇرۇپ، مىسنىڭ ئۈستىگە بىر ياپراقنىڭ شەكلىنى چىقاردى.
The craftswoman welcomed them. A small hammer and a teapot stood on the workbench. Ali watched beside his mother. With gentle taps, the craftswoman made the shape of a leaf on the copper.
«نېمىشقا شۇنچە ئاستا ئىشلەيسىز؟» دەپ سورىدى ئەلى. «ھەر بىر سىزىققا دىققەت قىلىش كېرەك»، دېدى ئۇستا. ئۇ چەينەكنى ئايلاندۇرۇپ، گۈل بىلەن ياپراقنىڭ نەقىشى قانداق تۇتاشقانلىقىنى كۆرسەتتى.
“Why do you work so slowly?” Ali asked. “Every line needs care,” the craftswoman said. She turned the teapot and showed how the flower and leaf patterns joined together.
ئۇستا بۇ ھۈنەرنى ئانىسىدىن ئۆگەنگەن ئىدى. ئەلى ئۇنىڭ ھېكايىسىنى دىققەت بىلەن ئاڭلىدى. تەييار چەينەكنىڭ قاپقىقى، تۇتقۇچى ۋە گۈللۈك نەقىشى بار ئىدى. مىس يورۇقتا پارقىرايتتى.
The craftswoman had learned this craft from her mother. Ali listened carefully to her story. The finished teapot had a lid, a handle, and floral decoration. The copper shone in the light.
ئۆيگە قايتقاندىن كېيىن، ئەلى قەغەزگە بىر گۈل ۋە ئىككى ياپراق سىزدى. ئۇ ئالدىرىماي، ھەر بىر سىزىقنى ئاستا سىزدى. «ياخشى ھۈنەر سەۋرچانلىق بىلەن ئۆگىنىلىدۇ»، دېدى ئۇ ئاپىسىغا. بۈگۈنكى تىك-تىك ئاۋاز ئۇنىڭ ئېسىدە قالدى.
After returning home, Ali drew a flower and two leaves on paper. He took his time with every line. “A skill is learned with patience,” he told his mother. The day’s tap-tap sound stayed in his memory.