شەنبە كۈنى مەريەم دادىسى بىلەن ئاشخانىغا كىردى. ئۈستەلدە بىر پارچە خېمىر، پەمىدۇر ۋە يېشىل مۇچ بار ئىدى. ئۇلار بۈگۈن لەغمەن ئېتىشنى قارار قىلدى.
Cumartesi günü Meryem babasıyla mutfağa girdi. Masada bir parça hamur, domates ve yeşil biber vardı. Bugün lağman yapmaya karar verdiler.
دادىسى خېمىرنى يۇمىلاقلاپ، ئاندىن ئۇزۇن قىلىپ سوزدى. مەريەم كىچىك بىر پارچىنى ئالدى. ئۇ ئىككى قولى بىلەن ئاستا سوزدى، ئەمما خېمىر ئۈزۈلۈپ كەتتى.
Babası hamuru yuvarladı, sonra uzun bir şerit hâlinde çekti. Meryem küçük bir parça aldı. İki eliyle yavaşça çekti ama hamur koptu.
مەريەم بىر ئاز قايغۇردى. دادىسى كۈلۈپ: «ئالدىرىما، يەنە بىر قېتىم سىناپ باق»، دېدى. بۇ قېتىم ئۇ خېمىرنى ئاستا سوزدى. خېمىر ئۈزۈلمىدى، مەريەم خۇشال بولدى.
Meryem biraz üzüldü. Babası gülümseyerek, “Acele etme, bir daha dene,” dedi. Bu kez hamuru yavaşça çekti. Hamur kopmadı ve Meryem sevindi.
دادىسى قىزىق قازاندا لەغمەننى پىشۇردى. مەريەم ئۈستەلگە تەخسە ۋە قوشۇق قويدى. ئاندىن دادىسى پەمىدۇر بىلەن مۇچتىن تەييارلانغان سەينى لەغمەننىڭ ئۈستىگە سالدى. ئاشخانا خۇشبۇي پۇراققا تولدى.
Babası erişteleri sıcak tencerede pişirdi. Meryem sofraya tabak ve kaşık koydu. Sonra babası eriştelerin üzerine domatesli ve biberli harcı ekledi. Mutfak güzel bir kokuyla doldu.
ئائىلە بىللە تاماق يېدى. چوڭئاپىسى: «بۇ لەغمەن ناھايىتى مەززىلىك ئىكەن!» دېدى. مەريەم كۈلۈپ: «مەنمۇ سوزدۇم!» دېدى. ئۇ بۈگۈن سەۋرچانلىق بىلەن ئۆگىنىشنىڭ خۇشاللىقىنى ھېس قىلدى.
Aile birlikte yemek yedi. Büyükannesi, “Bu lağman çok lezzetli!” dedi. Meryem gülümseyerek, “Ben de çektim!” dedi. Bugün sabırla öğrenmenin sevincini yaşadı.