كەچتە دىلناز ھويلىدىن مۇزىكا ئاۋازىنى ئاڭلىدى. چوڭدادىسى ئۈزۈم بارىڭى ئاستىدا راۋاب چېلىۋاتاتتى. ئۇ يېنىغا بېرىپ ئولتۇردى. راۋابنىڭ ئاۋازى ھويلىغا تارالدى.
Akşam Dilnaz avludan müzik sesi duydu. Dedesi asmanın altında ravap çalıyordu. Yanına gidip oturdu. Ravabın sesi avluya yayıldı.
«بۇ راۋابنى كىمدىن ئالغانسىز؟» دەپ سورىدى دىلناز. «بۇنى دادام ماڭا بەرگەن. ئۇ ماڭا تۇنجى كۈينى ئۆگەتكەن»، دېدى چوڭدادىسى. ئۇ قولى بىلەن راۋابنىڭ ياغاچ ساپىنى سىلىدى.
Dilnaz, “Bu ravabı kimden aldınız?” diye sordu. Dedesi, “Babam bana verdi. İlk ezgimi de o öğretti,” dedi. Eliyle ahşap sapını nazikçe okşadı.
چوڭدادىسى ئاستا بىر كۈي چالدى. دىلناز چاۋاك چېلىپ رىتىم تۇتتى. دەسلەپتە ئۇ تېز چاۋاك چالدى، مۇزىكا بىلەن ماس كەلمىدى. چوڭدادىسى كۈلۈپ: «ئاۋۋال ياخشى ئاڭلا، ئاندىن بىللە چاۋاك چال»، دېدى.
Dedesi yavaş bir ezgi çaldı. Dilnaz alkışlayarak ritim tuttu. Önce çok hızlı alkışladı ve müziğe uyamadı. Dedesi gülümseyerek, “Önce dikkatle dinle, sonra birlikte ritim tut,” dedi.
دىلناز بۇ قېتىم دىققەت بىلەن ئاڭلىدى. ئۇنىڭ چاۋىكى راۋابنىڭ ئاۋازىغا ماس كەلدى. ئاپىسىمۇ ھويلىغا چىقىپ، بىر ناخشا ئېيتتى. دادىسى ئۇلارنى ئاڭلاپ، كۈلۈمسىرىدى.
Bu kez Dilnaz dikkatle dinledi. Alkışları ravabın sesine uydu. Annesi de avluya çıkıp bir şarkı söyledi. Babası onları dinleyerek gülümsedi.
مۇزىكا توختىغاندا، دىلناز: «ئەتە ماڭا يەنە بىر كۈي ئۆگىتەمسىز؟» دەپ سورىدى. چوڭدادىسى خۇشال بولۇپ ماقۇل بولدى. دىلناز ئۈچۈن بۇ راۋاب پەقەت بىر ساز ئەمەس، ئائىلىسى بىلەن بىللە ئۆگىنىدىغان بىر ئەسلىمە ئىدى.
Müzik durunca Dilnaz, “Yarın bana bir ezgi daha öğretir misiniz?” diye sordu. Dedesi sevinçle kabul etti. Dilnaz için ravap yalnızca bir çalgı değil, ailesiyle birlikte öğrenmenin bir hatırasıydı.