كەچتە دىلناز ھويلىدىن مۇزىكا ئاۋازىنى ئاڭلىدى. چوڭدادىسى ئۈزۈم بارىڭى ئاستىدا راۋاب چېلىۋاتاتتى. ئۇ يېنىغا بېرىپ ئولتۇردى. راۋابنىڭ ئاۋازى ھويلىغا تارالدى.
In the evening, Dilnaz heard music from the courtyard. Grandpa was playing the rawap under the grape arbor. She went and sat beside him. The sound of the rawap spread through the courtyard.
«بۇ راۋابنى كىمدىن ئالغانسىز؟» دەپ سورىدى دىلناز. «بۇنى دادام ماڭا بەرگەن. ئۇ ماڭا تۇنجى كۈينى ئۆگەتكەن»، دېدى چوڭدادىسى. ئۇ قولى بىلەن راۋابنىڭ ياغاچ ساپىنى سىلىدى.
“Who gave you this rawap?” Dilnaz asked. “My father gave it to me. He taught me my first melody,” Grandpa said. He ran his hand gently along the wooden neck.
چوڭدادىسى ئاستا بىر كۈي چالدى. دىلناز چاۋاك چېلىپ رىتىم تۇتتى. دەسلەپتە ئۇ تېز چاۋاك چالدى، مۇزىكا بىلەن ماس كەلمىدى. چوڭدادىسى كۈلۈپ: «ئاۋۋال ياخشى ئاڭلا، ئاندىن بىللە چاۋاك چال»، دېدى.
Grandpa played a slow melody. Dilnaz clapped along to the rhythm. At first she clapped too quickly and did not match the music. Grandpa smiled and said, “Listen carefully first, then clap along.”
دىلناز بۇ قېتىم دىققەت بىلەن ئاڭلىدى. ئۇنىڭ چاۋىكى راۋابنىڭ ئاۋازىغا ماس كەلدى. ئاپىسىمۇ ھويلىغا چىقىپ، بىر ناخشا ئېيتتى. دادىسى ئۇلارنى ئاڭلاپ، كۈلۈمسىرىدى.
This time Dilnaz listened carefully. Her clapping matched the rawap. Her mother came into the courtyard and sang a song. Her father listened and smiled.
مۇزىكا توختىغاندا، دىلناز: «ئەتە ماڭا يەنە بىر كۈي ئۆگىتەمسىز؟» دەپ سورىدى. چوڭدادىسى خۇشال بولۇپ ماقۇل بولدى. دىلناز ئۈچۈن بۇ راۋاب پەقەت بىر ساز ئەمەس، ئائىلىسى بىلەن بىللە ئۆگىنىدىغان بىر ئەسلىمە ئىدى.
When the music stopped, Dilnaz asked, “Will you teach me another melody tomorrow?” Grandpa happily agreed. To Dilnaz, this rawap was more than an instrument: it was a memory of learning together with her family.