يازدا ئائىلىمىز يايلاققا باردى. دادام كىگىز ئۆينى تىكىپ، ئانام ئىچىگە پاكىز كىگىز ۋە يۇمشاق كۆرپىلەرنى سالدى.
Yazın ailemiz yaylaya gitti. Babam yurdu kurdu, annem içine temiz keçe ve yumuşak yorganlar serdi.
موما كىچىك ئوچاقتا چاي قايناتتى. ئانام قېتىق، قايماق ۋە ئىسسىق نان تەييارلاپ، ھەممىمىزنى چاقىردى.
Büyükanne küçük ocakta çay kaynattı. Annem yoğurt, kaymak ve sıcak ekmek hazırlayıp herkesi çağırdı.
بىز بالىلار قۇرۇق ئوتۇن يىغدۇق. شامال ئوتلار ئارىسىدىن ئۆتۈپ، يايلاقنى يېنىك ناخشىدەك ئاڭلىتاتتى.
Biz çocuklar kuru odun topladık. Rüzgar otların arasından geçiyor, yaylayı hafif bir şarkı gibi duyuruyordu.
كېچە چۈشكەندە، تاغلار قارا سايىغا ئايلاندى. ئاسماندا سانسىز يۇلتۇزلار ياندى، ئاي ئاستا كۆتۈرۈلدى.
Gece çökünce dağlar koyu gölgelere dönüştü. Gökyüzünde sayısız yıldız parladı, ay yavaşça yükseldi.
تاغام يۇلتۇزلار ھەققىدە ھېكايە باشلىدى. ئۇ بۇرۇن يولچىلارنىڭ كېچىدە يۇلتۇزلارغا قاراپ يۆنىلىش تاپقانلىقىنى سۆزلەپ بەردى.
Dayım yıldızlar hakkında bir hikaye başlattı. Eskiden yolcuların gece yıldızlara bakarak yön bulduğunu anlattı.
مەن: «يۇلتۇزلار نېمىشقا شۇنچە يورۇق؟» دەپ سورىدىم. بوۋام ئۇلارنى ئاسماندىكى كىچىك چىراقلارغا ئوخشىتىپ، ئۈمىدنى ئۇنتۇماسلىقنى ئېيتتى.
Ben, 'Yıldızlar neden bu kadar parlak?' diye sordum. Dedem onları gökteki küçük lambalara benzetti ve umudu unutmamamızı söyledi.
ھەممىمىز ئاستا ناخشا ئېيتتۇق، ئىسسىق نان يىدۇق ۋە ئاي نۇرىدا ئولتۇردۇق. كىگىز ئۆينىڭ ئىچىدە قەلبىمىز تىنچ ئىدى.
Hepimiz hafif bir şarkı söyledik, sıcak ekmek yedik ve ay ışığında oturduk. Yurdun içinde kalplerimiz huzurluydu.
ئۇخلاشتىن بۇرۇن، مەن ئائىلەمگە رەھمەت ئېيتتىم. شۇ ياز كېچىسى، يايلاق، يۇلتۇزلار ۋە كىگىز ئۆي مېنىڭ ئەڭ گۈزەل خاتىرەمگە ئايلاندى.
Uyumadan önce aileme teşekkür ettim. O yaz gecesi, yayla, yıldızlar ve yurt benim en güzel anıma dönüştü.