يازدا ئائىلىمىز يايلاققا باردى. دادام كىگىز ئۆينى تىكىپ، ئانام ئىچىگە پاكىز كىگىز ۋە يۇمشاق كۆرپىلەرنى سالدى.
夏、私たち家族は牧草地へ行きました。父がユルトを建て、母が中にきれいなフェルトと柔らかい布団を敷きました。
موما كىچىك ئوچاقتا چاي قايناتتى. ئانام قېتىق، قايماق ۋە ئىسسىق نان تەييارلاپ، ھەممىمىزنى چاقىردى.
祖母は小さなストーブでお茶を沸かしました。母はヨーグルト、クリーム、熱いナンを用意して、みんなを呼びました。
بىز بالىلار قۇرۇق ئوتۇن يىغدۇق. شامال ئوتلار ئارىسىدىن ئۆتۈپ، يايلاقنى يېنىك ناخشىدەك ئاڭلىتاتتى.
私たち子どもは乾いた薪を集めました。風が草の間を通り、牧草地をやさしい歌のように響かせていました。
كېچە چۈشكەندە، تاغلار قارا سايىغا ئايلاندى. ئاسماندا سانسىز يۇلتۇزلار ياندى، ئاي ئاستا كۆتۈرۈلدى.
夜になると、山々は黒い影になりました。空には数えきれない星が輝き、月がゆっくり昇りました。
تاغام يۇلتۇزلار ھەققىدە ھېكايە باشلىدى. ئۇ بۇرۇن يولچىلارنىڭ كېچىدە يۇلتۇزلارغا قاراپ يۆنىلىش تاپقانلىقىنى سۆزلەپ بەردى.
叔父は星についての話を始めました。昔の旅人は夜、星を見て方向を見つけたと話してくれました。
مەن: «يۇلتۇزلار نېمىشقا شۇنچە يورۇق؟» دەپ سورىدىم. بوۋام ئۇلارنى ئاسماندىكى كىچىك چىراقلارغا ئوخشىتىپ، ئۈمىدنى ئۇنتۇماسلىقنى ئېيتتى.
私は「星はなぜこんなに明るいの？」と聞きました。祖父は星を空の小さな灯りにたとえ、希望を忘れないようにと言いました。
ھەممىمىز ئاستا ناخشا ئېيتتۇق، ئىسسىق نان يىدۇق ۋە ئاي نۇرىدا ئولتۇردۇق. كىگىز ئۆينىڭ ئىچىدە قەلبىمىز تىنچ ئىدى.
みんなで静かに歌を歌い、熱いナンを食べ、月明かりの中で座りました。ユルトの中で、私たちの心は穏やかでした。
ئۇخلاشتىن بۇرۇن، مەن ئائىلەمگە رەھمەت ئېيتتىم. شۇ ياز كېچىسى، يايلاق، يۇلتۇزلار ۋە كىگىز ئۆي مېنىڭ ئەڭ گۈزەل خاتىرەمگە ئايلاندى.
眠る前、私は家族にありがとうと言いました。その夏の夜、牧草地、星、ユルトは私の一番美しい思い出になりました。