شەنبە كۈنى دىلنۇر ئىنىسى بىلەن لەگلەك ياساشنى قارار قىلدى. ئۇلار رەڭلىك قەغەز، نېپىز تاياق ۋە كۈچلۈك يىپ تەييارلىدى.
Cumartesi günü Dilnur, küçük kardeşiyle uçurtma yapmaya karar verdi. Renkli kağıt, ince çubuklar ve sağlam ip hazırladılar.
دادىسى لەگلەكنىڭ ئوتتۇرىسىغا ئۇزۇن يىپ باغلاپ بەردى. ئانىسى كۈلۈپ: «شامال كۈچەيگەندە دۆڭگە چىقىڭلار» دېدى.
Babaları uçurtmanın ortasına uzun bir ip bağladı. Anneleri gülümseyerek, 'Rüzgar güçlenince tepeye çıkın,' dedi.
چۈشتىن كېيىن ئۇلار كەنتنىڭ سىرتىدىكى شاماللىق دۆڭگە چىقتى. دەرەخلەرنىڭ يوپۇرماقلىرى شىۋىرلاپ، كىچىك بايراقلار لەپىلدەپ تۇراتتى.
Öğleden sonra köyün dışındaki rüzgarlı tepeye çıktılar. Ağaçların yaprakları hışırdıyor, küçük bayraklar dalgalanıyordu.
دىلنۇر بىرىنچى قېتىم لەگلەكنى قويۇۋەتتى، ئەمما ئۇ دەرھال يەرگە چۈشۈپ كەتتى. ئىنىسىنىڭ چىرايى تۆكۈلدى، لېكىن دىلنۇر قۇيرۇقىنى توغرىلىدى.
Dilnur uçurtmayı ilk kez bıraktı, ama hemen yere düştü. Kardeşinin yüzü asıldı, fakat Dilnur kuyruğunu düzeltti.
دۆڭدە ئولتۇرغان بىر ئاقساقال ئۇلارغا ياردەم قىلدى. ئۇ: «يىپنى ئاستا بوشىتىڭلار، شامالغا قاراپ يۈگۈرۈڭلار» دەپ كۆرسەتتى.
Tepede oturan bir aksakal onlara yardım etti. 'İpi yavaşça bırakın ve rüzgara doğru koşun,' diye gösterdi.
بۇ قېتىم لەگلەك كۆككە كۆتۈرۈلدى. دىلنۇر يىپنى مەھكەم تۇتتى، ئىنىسى خۇشاللىقىدىن چاۋاك چالدى.
Bu kez uçurtma mavi göğe yükseldi. Dilnur ipi sıkıca tuttu, kardeşi sevinçle alkışladı.
كەچقۇرۇن ئۇلار ئۆيگە قايتقاندا، لەگلەك يەنىلا پۈتۈن ئىدى. دىلنۇر سەۋر قىلسا، شامالدىنمۇ دوست تاپقىلى بولىدىغانلىقىنى چۈشەندى.
Akşam eve dönerken uçurtma hala sapasağlamdı. Dilnur, sabır olursa rüzgarın bile dosta dönüşebileceğini anladı.