شەنبە كۈنى دىلنۇر ئىنىسى بىلەن لەگلەك ياساشنى قارار قىلدى. ئۇلار رەڭلىك قەغەز، نېپىز تاياق ۋە كۈچلۈك يىپ تەييارلىدى.
On Saturday, Dilnur decided to make a kite with her younger brother. They prepared colorful paper, thin sticks, and strong string.
دادىسى لەگلەكنىڭ ئوتتۇرىسىغا ئۇزۇن يىپ باغلاپ بەردى. ئانىسى كۈلۈپ: «شامال كۈچەيگەندە دۆڭگە چىقىڭلار» دېدى.
Their father tied a long string to the middle of the kite. Their mother smiled and said, 'Go up the hill when the wind grows stronger.'
چۈشتىن كېيىن ئۇلار كەنتنىڭ سىرتىدىكى شاماللىق دۆڭگە چىقتى. دەرەخلەرنىڭ يوپۇرماقلىرى شىۋىرلاپ، كىچىك بايراقلار لەپىلدەپ تۇراتتى.
In the afternoon, they climbed the windy hill outside the village. The leaves of the trees whispered, and small flags fluttered.
دىلنۇر بىرىنچى قېتىم لەگلەكنى قويۇۋەتتى، ئەمما ئۇ دەرھال يەرگە چۈشۈپ كەتتى. ئىنىسىنىڭ چىرايى تۆكۈلدى، لېكىن دىلنۇر قۇيرۇقىنى توغرىلىدى.
Dilnur released the kite the first time, but it immediately fell to the ground. Her brother looked disappointed, but Dilnur fixed the tail.
دۆڭدە ئولتۇرغان بىر ئاقساقال ئۇلارغا ياردەم قىلدى. ئۇ: «يىپنى ئاستا بوشىتىڭلار، شامالغا قاراپ يۈگۈرۈڭلار» دەپ كۆرسەتتى.
An elder sitting on the hill helped them. He showed them, 'Let the string out slowly and run toward the wind.'
بۇ قېتىم لەگلەك كۆككە كۆتۈرۈلدى. دىلنۇر يىپنى مەھكەم تۇتتى، ئىنىسى خۇشاللىقىدىن چاۋاك چالدى.
This time the kite rose into the blue sky. Dilnur held the string tightly, and her brother clapped with joy.
كەچقۇرۇن ئۇلار ئۆيگە قايتقاندا، لەگلەك يەنىلا پۈتۈن ئىدى. دىلنۇر سەۋر قىلسا، شامالدىنمۇ دوست تاپقىلى بولىدىغانلىقىنى چۈشەندى.
When they returned home in the evening, the kite was still whole. Dilnur understood that with patience, even the wind could become a friend.